مجله خودرویی ایران: اگر حواستان نبوده، بگذارید بگویم که مسابقات موتورسواری در آمریکا رسماً دیوانه کننده شده است! احتمالاً اسم مسابقات «کینگ آو د بگرز» (King of the Baggers) به گوشتان خورده؛ همان مسابقهای که سال ۲۰۲۰ مثل یک شوخی یا نمایش شروع شد، اما حالا آنقدر جدی شده که هارلی ها و ایندیَنهای کارخانهای در آن گرد و خاک میکنند و قرار است پایشان به موتو جیپی ۲۰۲۶ هم باز شود.
اما داستان فقط این نیست. امسال یک سری مسابقه عجیبوغریب دیگر به اسم «Adventure Trackers» راه افتاد. تصور کنید: غولهای ادونچری مثل هارلی پانامریکا را برمیدارند و در پیستهای ترکیبی خاک و آسفالت (مثل سوپرموتو) با هم مسابقه میدهند. بله، دقیقاً همینقدر جنونآمیز!
وسط این هیاهو، مسابقات «سوپر هولیگن» را هم داریم که رولاند سندز (آن راننده و طراح معروف) راه انداخت. قانونش ساده و عجیب است: موتورهای خیابانیِ لخت (Naked)، با فرمان بلند و زیر ۱۲۵ اسب بخار. حالا جالب کجاست؟ امسال ۶ رتبه اول این مسابقات را هارلیهای پانامریکا درو کردند! (البته آنقدر تغییر کرده بودند که به زور میشد شناختشان). هرکس بگوید قوانین مسابقات آمریکا به نفع برندهای آمریکایی نیست، شوخی کرده است.
حالا شاید بپرسید چرا یک پانامریکای ۱۵۰ اسب بخاری اجازه دارد در کلاسی با محدودیت ۱۲۵ اسب بخار شرکت کند؟ (ظاهراً یک سری تبصرههای وزنی وجود دارد…). بگذریم. نکته مهم اینجاست: تمام این موفقیتها باعث شد هارلی دیویدسون به فکر بیاید و مدل جدید پانامریکا ۱۲۵۰ ST (مدل ۲۰۲۵) را بسازد. این موتور در واقع همان نسخه ادونچر است که لباس رزم پوشیده؛ تعلیق اسپرتتر، چرخهای خیابانی و موقعیت نشستن تهاجمیتر. هدف؟ جذب کسانی که میخواهند از سوپراسپرتها یا استریتفایترها پیاده شوند و سوار چیزی شوند که هم چابک باشد و هم راحت.
راستش را بخواهید، نتیجه کار فراتر از انتظار است. بدون اغراق میگویم، این یکی از بهترین اسپرتهای چندمنظوره خیابانی است که میتوانید بخرید. روی کاغذ عالی است، اما در عمل حتی بهتر: موتور قدرتمند و با شخصیت، شاسیای که واقعاً اسپرت است، راحتیِ مناسب برای مسافتهای طولانی و قطعات باکیفیت.
البته که بیعیب نیست. قیافهاش هنوز هم… چطور بگویم… “خاص” است و همه پسند نیست. شیشه جلویش هم کمی کوتاه است. اما در کل، این همان نسخهای از پانامریکا است که اگر من باشم، میخرمش. همیشه حس میکردم نسخه ادونچرِ معمولی کمی مظلوم واقع شده و به خاطر قیافه عجیبش مسخره میشود، در حالی که من اصلاً دلم نمیآمد آن را آفرود ببرم. اما نسخه ST انگار بالاخره هویت واقعی خودش را پیدا کرده است.
سواری و ترمزها
تفاوت اصلی نسخه ST با مدل معمولی دقیقاً همینجاست. هارلی بیخیال قابلیتهای آفرود شده تا هندلینگ را در آسفالت ارتقا دهد. چرخهای ۱۹ و ۱۷ اینچی ادونچر جایشان را به رینگهای اسپرت ۱۷ اینچی آلیاژی دادهاند که لاستیکهای چسبنده میشلن اسکورچر اسپرت رویشان سوار است.
سیستم تعلیق Showa کورس کوتاهتری دارد، صندلی پایینتر آمده و هندسه فرمان تیزتر شده است. نتیجه؟ فاصله محوری کمتر، مرکز ثقل پایینتر و کاهش ۱۲ کیلوگرمی وزن. این یعنی موتور “وحشیتر” و چابکتر شده است.
همان لحظه اول که رویش مینشینید، حس میکنید که موتور جمعوجورتر و اسپرتتر است. نمایشگر بزرگ TFT هنوز هست، اما چون شیشه جلو کوتاهتر شده، نمای روبرو حس اسپرتتری دارد. البته بگذارید روراست باشم؛ چند مایل اول در اتوبان کمی توی ذوقم خورد چون انتظار راحتیِ نسخه ادونچر را داشتم، اما باد بیشتر به بدنم میخورد و صندلی هم سفتتر بود.
اما… امان از وقتی که وارد جادههای فرعی و پیچدار شدم! آنجا بود که ST خودش را نشان داد. یک اسپرت-ادونچر واقعی. گشتاور عالی، شتاب دیوانهوار، فرمانپذیری دقیق و چسبندگی فوقالعاده. ترمزها هم که دیگر جای حرف ندارند؛ برمبوهای رادیال با دیسکهای دوبل و ABS مخصوص پیچ، ترکیبی از قدرت و امنیت را به شما میدهند.
حس و حالش شبیه دوکاتیهای مولتیاسترادای قدیمی یا تریومف تایگر اسپرت ۱۰۵۰ است، اما با تکنولوژی روز و قطعات لوکستر.
موتور
موتور ۱۲۵۰ سیسی “Revolution Max” نقطه قوت اصلی پانامریکا بود و خوشبختانه در نسخه ST دستنخورده باقی مانده است. این مدرنترین انجینی است که هارلی تا به حال ساخته: زمانبندی متغیر سوپاپها، قطعات منیزیمی و کلی تکنولوژی دیگر.
این موتور ۱۴۸ اسب بخار قدرت دارد و ۴ حالت رانندگی (خیابانی، اسپرت، باران و شخصی) که واقعاً رفتار موتور را تغییر میدهند. کوئیکشیفتر دوطرفه، کنترل کشش و سیستمهای کمکی دیگر هم که استاندارد هستند.
نکته جذاب این انجین، دوگانگی شخصیتش است: در دورهای پایین نرم و آرام است، اما وقتی دور موتور بالا میرود، جیغ میکشد و هیجان تزریق میکند. سرویسهای دورهای هم هر ۵۰۰۰ مایل است که نه عالی است و نه فاجعه.
کیفیت ساخت و ظاهر
پانامریکا همیشه قیافه عجیبی داشته؛ چراغ جلویش شبیه قورباغه دهانگشاد است! اما در نسخه ST، چون ارتفاع موتور کم شده و رنگبندیها تغییر کرده (مخصوصاً رنگ مشکی)، موتور خشنتر و جذابتر به نظر میرسد. مثل این است که یک بدنساز کتوشلوار رسمی پوشیده باشد.
کیفیت ساخت هم در حد یک موتور پریمیوم است. قطعات باکیفیت هستند و چون این پلتفرم از سال ۲۰۲۱ در حال تولید است، ایراداتش برطرف شده و نگرانی خاصی بابت خرابی وجود ندارد.
ارزش خرید
بیایید روراست باشیم، این یک موتور ۱۵۰ اسب بخاریِ پریمیوم است، پس بیمه و هزینههایش کم نیست. اما در مقایسه با رقبا، ارزش خرید خوبی دارد. مصرف سوختش معقول است (حدود ۵۰ مایل بر گالن) و اگر همیشه در حالت “مسابقه” رانندگی نکنید، خرج لاستیک و زنجیرش هم کمرشکن نیست.
تنها نکته منفی شاید افت قیمت باشد. برخلاف کروزرهای هارلی که مثل طلا قیمتشان را حفظ میکنند، مدلهای ادونچر کمی افت قیمت بیشتری دارند (که البته اگر قصد خرید دستدوم دارید، به نفع شماست!).
قیمت پایه حدود ۱۷ هزار پوند است و با گارانتی ۲ ساله نامحدود عرضه میشود. در نهایت، اگر دنبال موتوری هستید که هم در ترافیک شهر راحت باشد، هم در سفر خستهتان نکند و هم آخر هفتهها در پیچها آدرنالین خونتان را بالا ببرد، پانامریکا ST گزینهای است که حتماً باید به آن فکر کنید.
صفحه رسمی ما را در اینستاگرام دنبال کنید.
