دوزنبرگ SSJ جواهر 90 ساله
نمایشگاه پبل بیچ کنکورز د الگانس (Pebble Beach Concours d’Elegance)، همان‌طور که هر سال رسم است، روز یکشنبه به عنوان پایان بخش جشنواره‌ی هفته‌ی خودرو مونتری ۲۰۲۶ برگزار شد و عنوان «بهترین خودروی نمایشگاه» به یک دستگاه دوزنبرگ SSJ اسپشیال اسپیدستر (Special Speedster) مدل ۱۹۳۵، متعلق به هری یگی (Harry Yeaggy) از اهالی سینسیناتی ایالت اوهایو، رسید. طبق سنت همیشگی این رویداد، هنگامی که این خودروی نمادین پیش از جنگ روی سکو، مشرف به حفره‌ی هجدهم زمین گلف پبل بیچ، حرکت کرد، بارانی از کانفتی به افتخارش نثار شد.
نمایشگاه پبل بیچ میعادگاه خودروهای خاص
امسال، هفتاد‌وپنجمین دوره‌ی برگزاری نمایشگاه پبل بیچ کنکورز د الگانس بود؛ رویدادی که از سال ۱۹۵۰ میلادی در شبه‌جزیره‌ی مونتری در کالیفرنیا برگزار می‌شود و به‌عنوان یکی از معتبرترین رویدادهای خودروهای کلاسیک در سطح جهان شناخته می‌شود.
دوزنبرگ SSJ برنده‌ی این دوره، یکی از تنها دو دستگاه اسپشیال اسپیدستر طراحی شده توسط هرب نیوپورت (Herb Newport) است که بر پایه‌ی یک شاسی کوتاه شده به طول ۱۲۵ اینچ ساخته شده‌اند. یکی از این دو خودرو با بازیگر گری کوپر (Gary Cooper) شناخته می‌شد، در حالی که دیگری – همان خودرویی که در پبل بیچ برنده شد – متعلق به ستاره‌ی سینما کلارک گیبل بود؛ بازیگری که خود به عنوان یکی از علاقه‌مندان شناخته‌شده به برند دوزنبرگ معروف بود.
هر دو اسپشیال اسپیدستر به موتورهای هشت سیلندر خطی سوپرشارژ و دو کاربراتوره مجهز بودند که قدرتی نزدیک به ۴۰۰ اسب‌بخار تولید می‌کردند؛ رقمی خارق‌العاده برای آن دوران. ترکیب قدرت بالا و کمیابی این دو خودرو، آن‌ها را به یکی از ستایش‌شده‌ترین خودروهای آمریکایی ساخته‌شده در تاریخ تبدیل کرده است.
خودروی کلاکسیک برنده‌ی پبل بیچ برای بیش از شش دهه در مالکیت خانواده‌ی فرارا (Ferrara) بود، پیش از آنکه در نهایت به مالکیت یگی درآید. این خودرو اخیراً بازسازی شده و به رنگ لاکی مشکی اصلی خود، همراه با تودوزی چرم رنگ روشن (Saddle)، بازگردانده شده است؛ ارائه‌ای که به‌خاطر بازسازی وفادارانه‌ی ظاهر دوران ساخت این خودرو، داوران را تحت‌تأثیر قرار داد.
رابرت کامبرفورد (Robert Cumberford)، طراح پیشین جنرال موتورز و منتقد افسانه‌ای صنعت خودرو که برای نشریه‌ی آتوموبیل (Automobile)، از نشریات هم‌گروه موتورترند، قلم می‌زد، زمانی فرصت رانندگی با یک دستگاه دوزنبرگ SSJ روباز مدل ۱۹۳۵ را پیدا کرده بود. او از عملکرد و کیفیت سواری شگفت‌آور و به‌روز این خودرو تحت‌تأثیر قرار گرفت، هرچند نظر چندان مثبتی درباره‌ی گیربکس سه‌سرعته‌ی بدون سنکرون آن نداشت.
کامبرفورد در آن زمان نوشت: «موتور دوکم‌شفت و چهارسوپاپه‌ی این خودرو در سال ۱۹۲۸ میلادی بسیار جلوتر از زمان خودش بود، اما تا پایان تولید، این خودرو دیگر با زمانه هم‌خوانی نداشت.»
دوزنبرگ برای مدل جی (Model J) برنامه‌های بلند پروازانه‌ای داشت و گفته می‌شود امیدوار بود سالانه حدود ۵۰۰ دستگاه از این خودرو بفروشد. اما در واقعیت، میزان تولید در بازه‌ی سال‌های ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۷ میلادی، فاصله‌ی زیادی با این هدف داشت. مدل SSJ، با تنها دو دستگاه تولیدشده، کمیاب‌ترین نسخه از این خانواده بود.
کامبرفورد پس از رانندگی با این خودرو نوشت: «شتاب‌گیری از حالت سکون به‌دلیل وزن بالا و گیربکس نه‌چندان روان این خودرو محدود می‌شد، اما در دنده‌ی آخر، قدرت کافی برای شتاب‌گیری وجود داشت. برخی ناظران، سرعت نهایی این مدل را تا ۱۶۰ مایل بر ساعت (حدود ۲۵۷ کیلومتر بر ساعت) تخمین زده‌اند، هرچند با توجه به آیرودینامیک ضعیف گلگیرهای صدفی‌شکل آن، این رقم بعید به‌نظر می‌رسد.»
